Waarom zijn we bang voor andere mensen?

Hoe komt het toch dat andere mensen de sleutels voor ons geluk in bezit lijken te hebben? Met uitsluitend een blik of gebaar kunnen ze je zowel alles geven wat je wenst, als juist alles van je afnemen. Op de een of andere manier ben je afhankelijk van andere mensen voor wat betreft je eigen gevoel over wie je werkelijk bent.

Het doet denken aan een ritje in een rollercoaster met hoogte- en dieptepunten, elke keer als iemand iets doet dat onze gedachten interpreteren in betekenissen als “Ik” ben goed genoeg, of “Ik” ben niet goed genoeg. Alle oude reacties die voortkomen uit een basis van angst en zelfbescherming worden geactiveerd. Het gezelschap van andere mensen kan soms zo oncomfortabel zijn dat je liever alleen bent. Of misschien ben je vergeten hoe ongemakkelijk je je in werkelijkheid voelt omdat je het gewend bent om je zo te voelen.

Angst

We hunkeren naar goedkeuring, acceptatie en liefde van anderen, en als we die niet krijgen, (in de mate waarin we veronderstellen dat dat zou moeten), voelen we ons waardeloos, onzeker en eenzaam. We fantaseren dat iemand van daar buiten ons de liefde kan geven waar we zo naar verlangen. We proberen om ons aan anderen aan te passen zodat ze niet kunnen zien hoe verloren en eenzaam we ons in werkelijkheid voelen. Als iemand ons vertelt dat we iets goed hebben gedaan, of zelfs als ze ons een glimlach schenken, krijgen we een gevoel van trots of welbehagen. Maar als iemand ons kritiseert of zelfs maar enigszins misprijzend naar ons kijkt, verliezen we dat gevoel van welbehagen, en vallen we terug in de overtuiging dat we niet liefdewaardig zijn en waardeloos. We proberen voortdurend een gevoel van heelheid te ontvangen door middel van krachten van “buiten”, maar misschien hebben we op de verkeerde plaats gezocht…

We proberen vaak om onszelf te beschermen tegen vermeende dreigingen waarvan we veronderstellen dat die afkomstig zijn van andere mensen. Misschien ben je in het verleden op de een of andere manier gekwetst, of grof bejegend, toen je op een onschuldige manier open naar iemand was. Misschien werd je zwaar teleurgesteld, net toen je vroeger dacht dat je iemand kon vertrouwen, of bleken die mensen onbetrouwbaar te zijn. Misschien heb je een zeker gevoel van verantwoordelijkheid tegenover anderen, en als je daarin tekort schiet voel je je schuldig en slecht. Misschien heb je, omdat je bang was, maniertjes aangeleerd om anderen te manipuleren en te controleren. Misschien heb je onbewust het gedrag van je ouders gekopieerd, of andere rolmodellen die je ouders speelden vanuit hun eigen angsten. Misschien heb je geen rolmodel gekend dat op een dappere manier open en kwetsbaar was. Misschien is de enige manier die je kent om in verbinding met anderen te staan er een van angst en zelfbescherming. Al deze mechanismen treden op omdat we vanaf een zeker tijdstip hebben geloofd dat er iemand was die beschermd diende te worden. En in zeker zin is dat ook zo. Het fysieke lichaam moet zichzelf beschermen tegen een mogelijk gevaar of aanval. Dit lichaam/deze geest hebben manieren geleerd om zichzelf te beschermen. Net als toen we een keer onze hand hebben verbrand aan vuur. Daardoor zijn we bang geworden om te dicht in de buurt van vuur te komen, opdat we ons niet opnieuw branden. Het is verbazingwekkend hoe dit lichaam dit ingebouwde leermechanisme heeft om zichzelf te beschermen! In plaats van openlijk kwetsbaar te zijn is dit lichaam klaar voor actie. Het is klaar om zichzelf te beschermen door middel van een vlucht- of vechtresponse. Deze reacties zijn absoluut noodzakelijk voor de overleving van dit lichaam. Het doet eenvoudig alles wat het weet wat nodig is om te doen. Als het denkt dat er sprake is van een bedreiging, reageert het door zich erop voor te bereiden om met die situatie om te gaan. Een versnelde hartslag of een knoop in de maag zijn er de fysieke symptomen van. De geest staat niet los van het lichaam en doet hetzelfde. Als een bedreiging wordt waargenomen doen het lichaam/de geest wat ze ook maar kunnen doen om zichzelf te beschermen. Zo gaat het ook bij het ondergaan, of het zich verbeelden, van een vitale behoefte. Als het lichaam/de geest een vitale behoefte waarnemen, zullen ze om te overleven alles doen om die behoefte te bevredigen, of die behoefte nu lichamelijk is zoals behoefte aan voedsel of water, of een emotionele behoefte zoals aan liefde en goedkeuring. Als we denken dat we liefde “nodig hebben” zullen we alles doen wat in ons vermogen ligt om te proberen die liefde te krijgen. Deze mechanismen worden steeds herhaald, eenvoudig omdat dit de enige manier is die het lichaam/de geest kennen om datgene te krijgen waarvan ze geloven dat ze die nodig te hebben om te overleven. Maar intussen verlangen we er naar om meer open te zijn. We verlangen naar een wereld zonder angst of lijden, zodat we ons veiliger kunnen voelen als we meer open zijn. Sommige mensen proberen om de wereld te veranderen door er een betere plaats van te maken om in te verblijven, maar dat is een zware klus en dat kan een tijd duren . . . Sommige mensen proberen andere mensen te veranderen, maar ook dat is tamelijk onmogelijk. Sommige mensen proberen zich te verstoppen en niet al te betrokken te geraken bij andere mensen. Maar steeds weer kunnen we ervaren dat we geen controle hebben over de dingen die gebeuren. Kunnen we wat we nodig hebben echt van andere mensen krijgen? Kunnen we echt bedreigd worden door andere mensen? In plaats van de werkelijkheid onder ogen te zien, en te begrijpen dat we niet kunnen ontsnappen aan onze gevoelens van angst, hebben we geprobeerd om externe verschijnselen te veranderen of ze te controleren om deze angst te ontlopen.

We hebben onze aandacht verkeerd gericht. We hebben gekeken naar verschijnselen waarvan we geloofden dat we ze konden controleren, als een methode om te vermijden om de angst zelf te voelen. Maar er bestaat geen ontsnapping aan angst. Die angst zal er altijd zijn als een manier om dit lichaam te beschermen, op manieren die we niet misschien niet altijd begrijpen, en die we zeker niet zullen kunnen controleren. Het heeft dus geen zin om er van weg te lopen. Sommige mensen kunnen je pijn doen, je beledigen, je niet accepteren of kritiseren. Maar ze doen dat alleen maar vanuit hun eigen angst of beschermings-mechanismen. Als je begint in te zien hoe je lichaam zichzelf beschermt tegen mogelijke bedreigingen, kan je zien hoe andere mensen precies hetzelfde doen. We verlangen er allemaal naar om dat los te laten, om lief te hebben, en om liefgehad te worden, en toch kunnen we er niets aan doen dat deze mechanismen hun eigen gang gaan. Als je inziet hoe andere mensen omgaan met deze beschermende mechanismen, net zoals je dat zelf doet, kan er een ontspanning optreden. We zijn allemaal bang om open te zijn, en toch verlangen we er allemaal naar

Het is een misvatting te geloven dat anderen er op uit zijn om jouw leven te begrenzen. Als je je eigen angst ziet, zie je ook de angst van andere mensen. Jouw verhaal is hun verhaal. Jouw kwetsbaarheid is hun kwetsbaarheid. Grenzen bestaan niet. Als we ons verhaal geloven fantaseren we ook dat andere mensen daar buiten in staat zijn om mij, hier binnen, te kwetsen. Als we begrijpen dat deze verhalen niets vertellen over wie je werkelijk bent, kunnen we de dans met de ander zien als een dans van energie, die uitdrukt wie je werkelijk bent. Schijnbaar gescheiden en uit elkaar, en toch een dans die uitdrukt wie je bent. We hebben zoveel belang toegekend aan andere mensen daar buiten en aan hoe die mij hier binnen kunnen beïnvloeden. Maar als je dat op dit moment controleert, is er daar binnen eigenlijk wel iemand thuis? En als er daar niemand is, wie heeft er dan iets nodig, of wie zou en dan -door wie dan ook- gekwetst kunnen worden? En als er daar binnen niemand is, is er daar buiten ook niemand. Niets is er echt buiten datgene wat jij zelf bent. Er zijn nergens referentiepunten. Er zijn geen mensen die jou kunnen helpen of kwetsen. Andere mensen -en rest van de wereld- gebeuren binnen de heelheid die jij werkelijk bent. Zelfs je lichaam, en elke sensatie die je voelt, spelen zich af binnen wie jij bent. Als er dus angst wordt gevoeld is dat een lichamelijk antwoord van de lichaamsbescherming die zich afspeelt binnen wie jij bent. Als andere mensen jou lijken te bedreigen, of als zich een emotionele response voordoet zoals “Ik” heb iets nodig, zijn ook dat golven van een lichamelijke ervaring binnen wie jij bent. Het gevoel gebeurt, het gedachtenverhaal is er, de reactie op de situatie gebeurt. Het is een dans van gevoelens die buiten je controle valt. Je kunt die niet controleren omdat het allemaal niets te maken heeft met wie je denkt te zijn. We hebben geloofd dat de gedachtenverhalen die met deze beschermingsmechanismen spelen echt iets betekenen, en dat ze op de een of andere manier verwijzen naar wat “Ik” mis of wat “Ik” waard ben of hoe “Ik “ kan worden beschermd. Te geloven dat andere mensen jou kunnen geven wat jou ontbreekt, of dat die mensen jou je gevoel van zelfwaardering kunnen ontnemen, maakt het leven tot een hel. Je leeft als een bedelaar die het moet hebben van de etensresten die andere mensen je toewerpen. Als je inziet dat er geen echte persoon hier binnen bestaat, aan wie iets ontbreekt of die iets waard zou zijn, ben je niet afhankelijk van wat anderen zeggen of doen. Je herkent je heelheid, die onaangeraakt is door welke dreiging dan ook. Je kunt je zelfgevoel niet ontlenen aan onbetrouwbare, ogenschijnlijk externe oorzaken. Als je gelooft dat iemand anders jou je gevoel van eigenwaarde kan geven, of ontnemen, ga je ervan uit dat jij degene bent die andere mensen denken dat je bent. Als je eerlijk bent, heb je geen idee wie je zelf bent, dus waarom denk je dat andere mensen jou beter kennen dan jijzelf? Iedereen reageert eenvoudig volgens de eigen overlevingsmechanismen. Wie je echt bent is al die openheid, liefde, acceptatie en heelheid waar je zo naar verlangt. Het maakt niet uit hoe bang of hoe gesloten de reactie van dit lichaam is, dat wat je werkelijk bent is altijd open. Je dit te realiseren is de enige werkelijke veiligheid en vervulling. Zien dat er buiten jou niets is, en dat wie je bent nooit kan worden aangeraakt door welke dreiging ook, leidt tot compassie met je lichaam en met de manieren waarop het zichzelf beschermt. Deze acties en reacties mogen voortbestaan omdat ze er nu eenmaal zijn, maar ze worden gezien en gevoeld als de lichamelijke reacties die ze in werkelijkheid zijn, in plaats van te geloven dat ze op de een of andere manier een betekenis zouden hebben over “mij”. En in deze vrijheid en acceptatie bestaat er voor het lichaam/de geest ook de mogelijkheid om geleidelijk enkele van deze oude angstpatronen te ontspannen, omdat het steeds duidelijker wordt dat er geen reële dreiging bestaat voor degene die je werkelijk bent. In plaats van te geloven dat “Ik” gekwetst kan worden, of dat “Ik” goedkeuring van anderen nodig heb, is er een verschuiving naar het je te identificeren met de heelheid die nooit verstoord is geweest, en die nooit iets of iemand nodig heeft. In te zien dat deze angstmechanismen natuurlijke overlevingsmechanismen zijn is liefdevol omgaan met de angst. We zijn gewoonlijk druk om te proberen om angst te repareren, of met het ontsnappen aan het voelen van angst, omdat angst ongemakkelijk voelt. Maar een liefdevolle houding ten opzichte van angst betekent dat de angst bij de hand wordt genomen en dat er van wordt gehouden zoals die angst nu eenmaal is. Hoe het verhaal ook luidt, en hoe de lichamelijke gevoelens ook worden ervaren, je voelt het zo. Je accepteert het voor wat het is, zonder dat die gevoelens zo nodig veranderd zouden moeten worden. Te weten dat dit verhaal en die gevoelens niets vertellen over wie ik werkelijk ben, is de vrijheid om volledig te houden van wat er is, precies zoals het is.

Bron: Unmani.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s